ZZ speedcubing system - część pierwsza, wprowadzenie

Kategoria: 3x3x3, Metoda ZZ

Cześć pierwsza opisu ZZ speedcubing system - wprowadzenie

1. Wprowadzenie
   1. Co to jest system zb
   2. Czym się różni system zz speedcubing?
   3. Nazwenictwo
   4. Budowa kostki Rubika
   5. Tabelka "bitowa"
   6. Układ kolorów
   7. Applet Josefa Jelinka
   8. Przykładowy układ
   9. Prezentacja przykładowego układu w różnych systemach
      1. System najprostszy - Wiktorii Zborowskiej
      2. System najbardziej popularny - metoda Fridrich w wykonaniu Masayuki Akimoto
      3. Odmiana metody Fridrich - VH (Vandenbergh-Harris)
      4. System Gilles'a Roux'a
      5. zz do czasów Toronto
      6. System klasyczny zb

I. Wprowadzenie

1. Co to jest system zb

Generalnie idea systemu zb jest taka, aby zmniejszyć liczbę faz układania całej kostki do sześciu, dzięki czemu maleje również potrzebna liczba ruchów. Dla porównania metoda fridrich składa się z siedmiu faz.

W systemie zb nastąpiło zcalenie trzech ostatnich faz metody fridrich do dwóch. Efekt ten został osiągnięty przez podzielenie etapu OLL i przyłączenie EOLL do fazy ostatniego slota, zaś COLL do PLL. Oczywiście odbywa się to kosztem wprowadzenia wielu dodatkowych wzorów.

2. Czym się różni zz speedcubing?

W wersji speedcubing następuje całkowite przeorganizowanie pierwszego i drugiego etapu systemu zb, mające na celu zwiększenie ergonomii ruchów.

Oto korzyści, jakie udało się osiągnąć:

1. Uzyskujemy znaczące poprawienie ergonomii ruchów w fazie F2L.
2. Przerzucamy duży ciężar układania całej kostki do pierwszego kroku - zaledwie w sześciu ruchach następuje ułożenie jednej trzeciej całości kostki! Dzięki temu:
   • w pełni wykorzystujemy czas preinspekcji,
   • znacznie mniej elementów wymaga analizy w trakcie układania,
3. Całą kostkę, poza ostanim krokiem, układamy intuicyjnie - nie ma potrzeby uczenia się jakichkolwiek wzorów.

Oto wady, z których zdaję sobie sprawę:

1. Możliwości systemu są ściśle związane z piętnastosekundową preinspekcją. Skutek: siła systemu słabnie, gdy czas preinspekcji ulega zmianie, przykładowo podczas układania kostki 4x4 bądź 5x5.
2. Jeśli ktoś układa sprawnie w pewnym systemie, np. we Fridrichu, przejście na zz speedcubing będzie dużym problemem ze względu na siłę przyzwyczajenia. Dla osób, które jeszcze nie zdecydowały jaki system wdrażać, nie będzie to stanowiło problemu.

3. Nazewnictwo

W celu ułatwienia porozumiewania się opiszę kilka podstawowych pojęć i skrótów:

• CLL (Corners Last Layer) - ułożenie rogów ostatniej warstwy;
• COLL (Corners Orient Last Layer) - orientacja rogów ostatniej warstwy;
• CPLL (Corners Permute Last Layer) - permutacja rogów ostatniej warstwy;
• ELL (Edges Last Layer) - ułożenie krawędzi ostatniej warstwy;
• EOLL (Edges Orient Last Layer) - orientacja krawędzi ostatniej warstwy;
• EPLL (Edges Permute Last Layer) - permutacja krawędzi ostatniej warstwy;
• F2L (First Two Layers) - pierwsze dwie warstwy;
• Fridrich (metoda) - najbardziej popularna metoda układania kostki;
• kant - synonim krawędzi; od 25 lat używam nazwy „krawędź” i chyba się już nie przestawię…;
• krawędź - element kostki mający dwie nalepki;
• OLL (Orient Last Layer) - orientacja ostatniej warstwy;
• orientacja - prawidłowe "obrócenie" elementu;
• permutacja - prawidłowe "usytuowanie" elementu;
• PLL (Permute Last Layer) - permutacja ostatniej warstwy;
• preinspekcja - czas (zwykle 15 sekund) na oglądnięcie kostki przed jej układaniem;
• róg - element kostki mający trzy nalepki;
• slot (c-e) - para róg-krawędź, których to par jest cztery w F2L;
• środek - element kostki mający jedną nalepkę;
• VH (Vandenbergh-Harris) - odmiana metody Fridrich - propozycja Larsa Vandenbergha z Belgii i Dana Harrisa z Wielkiej Brytanii;
• ZB (Zborowski-Bruchem) - nazwa systemu opracowanego niezależnie przez Zbigniewa Zborowskiego i Rona van Bruchema na przełomie 2001/2002 roku;
• ZBLL (ZB Last Layer) - skrót określający trzeci step metody zb, na który składają się COLL + PLL (lub EOLL + CLL);
• ZZLL (ZZ Last Layer) - (proponowany przeze mnie) skrót określający ostatni krok systemu zz speedcubing w wariancie b

4. Budowa kostki Rubika

Przeprowadźmy krótką analizę budowy kostki 3x3x3.

Prosty rachunek pokazuje, że składa się ona z… (3 razy 3 razy 3) dwudziestu siedmiu elementów.

Jeden z nich jest całkowicie niewidoczny, ale mimo to możemy nim obracać np. obracając całą kostką. Możnaby sobie nawet wyobrazić regulamin nakazujący ustawienie kostki na stole w określony sposób po jej ułożeniu, np. niebieskim kolorem na dół, białym kolorem do przodu.

Sześć następnych elementów to środki poszczególnych ścian. Obracając całą kostką możemy zmieniać ich położenie (permutację, która jest ściśle związana z orientacją niewidocznego, środkowego elementu), a obracając ściankami zmieniamy ich orientację.

Gdyby regulamin nakazywał określoną orientację tych sześciu elementów, to mielibyśmy do czynienia z tzw. super-kostką (suber-cube), bardzo dobrze znaną niektórym z was.

W dalszym toku naszych rozważań przyjmujemy, iż te siedem elementów są "na wejściu" ułożone. Nie jestem w stanie, przy takim założeniu, opisać szeregu systemów, które możecie znaleźć w internecie, ale nie stanowi to przeszkody dla mojego opracowania.

5. Tabelka "bitowa"

Zatem pod rozwagę bierzemy pozostałych 20 elementów (12 krawędzi i 8 rogów).

Przyjmijmy, iż każdy z elementów, w celu jego ułożenia, wymaga dwóch rzeczy: orientacji oraz permutacji.

Permutacja to nic innego jak usytuowanie elementu na swoim miejscu lub w sposób specyficzny względem siebie, jak to ma miejsce np. w klasie ruchów "two-move-generation" - w takim przypadku, mimo wykonywania dowolnych ruchów ściankami R i U, rogi pozostają ciągle w tzw. stanie zpermutowanym). Element może wymagać jeszcze obrócenia "w miejscu", co nazywamy właśnie orientacją.

Zatem ułożenie całej kostki będzie w takim ujęciu wymagało wykonania 40 "bitów", czyli powiedzmy operacji elementarnych (20 elementów razy 2 operacje elementarne przypadające na każdy element).

Oprócz tego podzielmy tychże 20 elementów na pięć grup: trzy grupy po cztery krawędzie i dwie grupy po cztery rogi.

Oto tabelka pokazująca owe 40 bitów:

Tabela nr 0: 40 bitów operacji elementarnych

Element (róg/krawędź) nr:		1		2		3		4
[O]rientacja/[P]ermutacja:	O	P	O	P	O	P	O	P
krawędzie pierwszej warstwy (biały krzyż)	1	2	3	4	5	6	7	8
rogi pierwszej warstwy	9	10	11	12	13	14	15	16
krawędzie drugiej warstwy	17	18	19	20	21	22	23	24
krawędzie trzeciej warstwy (żółty krzyż)	25	26	27	28	29	30	31	32
rogi trzeciej warstwy	33	34	35	36	37	38	39	40

Liczby w okienkach tabelki to oczywiście ponumerowane bity operacji elementarnych.

W konkretnych przypadkach w okienkach znajdą się numery etapów układania kostki. Dzięki temu będzie się można zorientować, co dokładnie „układa” dany etap.

6. Układ kolorów

Pozwolę sobie użyć następującego układu kolorów na kostce:
dół - biały, góra - żółty, przód - czerwony, tył - pomarańczowy, prawa - zielony, lewa - niebieski.

Nazw kolorów, wedle powyższego schematu, będę używał w celu łatwiejszej identyfikacji poszczególnych elementów oraz ścian.

7. Applet Josefa Jelinka

W celu zaprezentowania samej kostki posłużę się applet'em Josefa Jelinka z Czech. W tym miejscu chcę podziękować Josefowi za wyrażenie zgody na jego wykorzystanie w tej pracy.

8. Przykładowy układ

Podczas prezentacji zb speedcubing systemu posłużę się przykładem „pierwszym z brzegu”, który zaczerpnąłem z pierwszej edycji Fewest Moves Challenge (FMC #1). Oto on:

W celu uzyskania tej sytuacji na swojej kostce, użyj następującego wzoru mieszającego:
B' L2 D2 L' B F2 R B' L R' U' B2 F U B R' D2 L' D U2 F B' L2 R' U2

9. Prezentacja przykładowego układu w różnych systemach

Poniżej prezentuję kilka systemów przy pomocy wprowadzonych wcześniej narzędzi.

a. System najprostszy - Wiktorii Zborowskiej

Jako pierwszy zaprezentuję chyba najprostszy system, którego nauczyłem Wiktorię, i którego Wiktoria w niezmienionej formie używa do dziś (grudzień 2006).
Spójrzmy na niego z pozycji naszej tabelki.

Tabela nr 1: Schemat metody Wiktorii

Element (róg/krawędź) nr:	1		2		3		4
[O]rientacja/[P]ermutacja:	O	P	O	P	O	P	O	P
krawędzie pierwszej warstwy (biały krzyż)	1	5	2	5	3	5	4	5
rogi pierwszej warstwy	6	6	7	7	8	8	9	9
krawędzie drugiej warstwy	10	10	11	11	12	12	13	13
krawędzie trzeciej warstwy (żółty krzyż)	14	15	14	15	14	15	14	15
rogi trzeciej warstwy	17	16	18	16	19	16	20	16

gdzie:

kolor	oznacza	krok[i]
biały	biały krzyż	1, 2, 3, 4 i 5
zielony	rogi pierwszej warstwy	6, 7, 8 i 9
niebieski	krawędzie drugiej warstwy	10, 11, 12 i 13
żółty	żółty krzyż	14 i 15
zielony	rogi ostatniej warstwy na swoje miejsca	16
niebieski	obracanie rogów ostatniej warstwy	17, 18, 19 i 20

Omówienie

W istocie tabelka pomija fakt, że niektóre kroki składają się czasami z kilku wzorów.
Zasadniczo kroki Wiktorii wyglądają tak:

1. zorientowanie (tzn. „przypięcie” do białego środka) pierwszego elementu białego krzyża
2. zorientowanie drugiego elementu białego krzyża
3. trzeciego
4. i czwartego; mamy biały krzyż nieuporządkowany
5. porządkowanie (permutacja) białego krzyża - krzyż zakończony :-)
6. rogi, czyli układamy pierwszy biały róg (od razu prawidłowo na swoje miejsce); tu pojawia się prosty, czteroruchowy wzór (D' R' D R lub symetryczny)
7. układamy drugi biały róg
8. trzeci
9. i czwarty; pierwsza (biała) warstwa ukończona :-))
10. przechodzimy do środkowej warstwy, czyli układamy jej pierwszą krawędź; tu zamiast nowego wzoru wykorzystałem czteroruch z poprzedniego etapu, który wykonujemy dwa razy :)
11. układamy drugą środkową krawędź
12. trzecią
13. i czwartą; są już dwie warstwy :-)))
14. układamy żółty krzyż nieuporządkowany; tu pojawia się drugi, sześcioruchowy wzór (B U L U' L' B'), który w skrajnym wypadku trzeba wykonać trzy razy
15. porządkowanie krzyża; tu wprowadzamy trzeci, siedmioruchowy wzór (R U R' U R U2 R'), który w najgorszym razie wykonujemy dwa razy - żółty krzyż gotowy :-))))
16. porządkowanie rogów, czyli „wrzucanie” ich na swoje miejsca; tu wprowadzamy czwarty, ośmioruchowy wzór (L U' R' U L' U' R U), który w najgorszym razie wykonujemy trzy razy
17. obracamy rogi - róg pierwszy; i znowu zamiast nowego wzoru wykorzystałem ten sam czteroruch, który wykonujemy dwa lub cztery razy :)
18. po obróceniu górnej ścianki - drugi róg
19. trzeci
20. i czwarty; kostka ułożona! :-)))))

Siłą rzeczy taka metoda pochłania dużo czasu, gdyż liczba ruchów potrzebnych na ułożenie kostki waha się w granicach 120. Jednak zaletą takiej metody jest mała liczba wzorów do nauczenia.

Teraz ułożymy sobie nasz przykład za pomocą appletu.

Jak widać nie potrzeba dużo wzorów, aby ułożyć całą kostkę, ale za to trzeba się dużo ukręcić.

b. System najbardziej popularny - metoda Fridrich w wykonaniu Masayuki Akimoto

Jest to zapewne najpopularniejszy system wśród speedcuberów na dzień dzisiejszy (grudzień 2006). Zresztą aktualne rekordy świata są pobite w tym właśnie systemie.
Jak to wygląda w naszej tabelce.

Tabela nr 2: Schemat metody Fridrich

Element (róg/krawędź) nr:	1		2		3		4
[O]rientacja/[P]ermutacja:	O	P	O	P	O	P	O	P
krawędzie pierwszej warstwy (biały krzyż)	1	1	1	1	1	1	1	1
rogi pierwszej warstwy	2	2	3	3	4	4	5	5
krawędzie drugiej warstwy	2	2	3	3	4	4	5	5
krawędzie trzeciej warstwy (żółty krzyż)	6	7	6	7	6	7	6	7
rogi trzeciej warstwy	6	7	6	7	6	7	6	7

gdzie:

kolor	oznacza	krok[i]
biały	biały krzyż	1
zielony	cztery sloty	2, 3, 4 i 5
żółty	OLL	6
niebieski	PLL	7

Omówienie

Jest tu zaledwie siedem kroków:

1. biały krzyż
2. pierwszy slot, czyli para róg-krawędź
3. drugi slot
4. trzeci slot
5. czwarty slot
6. żółta ścianka, czyli OLL
7. permutacja ostatniej warstwy, czyli PLL

Teraz ułożenie naszego przykładu przez Masayuki Akimoto z Japonii, który wykonał ten solve specjalnie dla mnie - dziękuję.

Jak widać liczba ruchów, podobnie jak liczba faz, jest w tym systemie zredukowana - oczywiście odbywa się to dzięki wprowadzeniu dużej liczby wzorów.

c. Odmiana metody Fridrich - VH (Vandenbergh-Harris)

Dziękuję Danowi Harrisowi za opracowanie tego przykładu dla mnie. Oto jego komentarz:
Główne cele systemu:

1. Rozszerzenie podstawowego systemu fridrich, dające większą szansę na "lucky" LL.
2. Nauczenie w jaki sposób wpływać na krawędzie LL podczas układania F2L.
3. Dokonanie milowego kroku od znajomości metody Fridrich do opanowania pełnego zbioru algorytmów ZB, zgodnie z zasadą, że nie nauczysz się niczego czego nie używasz.

Co na to nasza tabelka.
Tabela nr 3: Schemat odmiany metody Fridrich - VH

Element (róg/krawędź) nr:	1		2		3		4
[O]rientacja/[P]ermutacja:	O	P	O	P	O	P	O	P
krawędzie pierwszej warstwy (biały krzyż)	1	1	1	1	1	1	1	1
rogi pierwszej warstwy	2	2	3	3	4	4	5	5
krawędzie drugiej warstwy	2	2	3	3	4	4	5	5
krawędzie trzeciej warstwy (żółty krzyż)	5	7	5	7	5	7	5	7
rogi trzeciej warstwy	6	6	6	6	6	6	6	6

gdzie:

kolor	oznacza	krok[i]
biały	biały krzyż	1
zielony	trzy sloty	2, 3 i 4
niebieski	ostatni slot wraz z orientacją krzyża (EOLL)	5
zielony	COLL	6
żółty	PLL	7

Jest tu (podobnie jak w klasycznym fridrich'u) siedem kroków (komentarz Dana):

1. biały krzyż (ładne rozwiązanie eh?! :) )
2. pierwszy slot, czyli para róg-krawędź (d jest łatwiejsze niż ruch U i rotacja)
3. drugi slot (niestandardowe ustawienie z ładnym rozwiązaniem)
4. trzeci slot (następny niestandardowy przypadek. Dodatkowy ruch U jest dołożony, aby stworzyć ostatnią parę "parą odseparowaną", co przyspiesza rozwiązanie w VH)
5. czwarty slot i EOLL (połączenie pary c-e, trik, włożenie. Trik związany jest tylko z ruchami R i U i jest bardzo szybki)
6. orientacja rogów (COLL)
7. permutacja ostatniej warstwy (PLL) (U' na początku i końcu służy do ustawienia wygodnego kąta)

Układamy…

W istocie piąty krok składa się z dwóch podkroków. Mimo tego liczba ruchów podobna jak we fridrichu.

Podsumowując odmiana VH metody fridrich umożliwia sukcesywne opanowywanie algorytmów ZBLL i ostatecznie sprowadzenie siedmiu kroków do sześciu poprzez zespolenie kroków sześć (CLL) i siedem (EPLL) w jeden.

d. System Gilles'a Roux'a

Dziękuję Gilles'owi Roux'owi za opracowanie tego przykładu dla mnie. Oto jego komentarz:

Ta metoda pozwala ci na bardzo duży stopień swobody w pierwszych krokach (przewidywanie i optymalizacja przychodzą z czasem).
Później ostatnie kroki (które układają 4 rogi, 6 krawędzi i 4 środki), które można wykonać w czasie krótszym niż 7 sekund przy użyciu kilku prostych sekwencji dla rogów i zbioru szybkich reguł.

Przeważnie bazujesz na poruszaniu trzema pionowymi ściankami ("L/M/R") oraz górną ścianką ("U"). Dzięki temu nie zawsze zmieniasz chwyt (sposób trzymania kostki) z bolesną rotacją "y" (pionowa oś). Skuteczność zależy od liczby ruchów.

Jeśli wolisz ogromną liczbę niejasnych algów i mniej pomyślunku (co może być lepsze na zawodach), ta technika nie jest dla ciebie.

Ponieważ w systemie tym cztery środki układa się dopiero w późniejszej fazie (nie sugeruj się tym konkretnym przypadkiem Gilles'a, w którym środki zostają ułożone już w drugim kroku), dokonałem modyfikacji tabelki i uzupełniłem ją o dodatkowy wiersz.

Tabela nr 4: Schemat systemu Gilles'a Roux'a

Element (róg/krawędź/środek) nr:	1		2		3		4
[O]rientacja/[P]ermutacja:	O	P	O	P	O	P	O	P
środki (permutacja)	4		4		4		4
krawędzie pierwszej warstwy (biały krzyż)	1	1	4	4	2	2	4	4
rogi pierwszej warstwy	1	1	1	1	2	2	2	2
krawędzie drugiej warstwy	1	1	1	1	2	2	2	2
krawędzie trzeciej warstwy (żółty krzyż)	4	4	4	4	4	4	4	4
rogi trzeciej warstwy	3	3	3	3	3	3	3	3

gdzie:

kolor	oznacza	krok[i]
biały	pierwszy 1x2x3 blok	1
żółty	drugi 1x2x3 blok	2
zielony	ostatnie 4 rogi	3
niebieski	ostatnie 6 krawędzi i 4 środki	4

Są tu cztery kroki, z tym że wszystkie, poza trzecim, składają się z podkroków (komentarz Gilles'a):

1. Pierwszy 1x2x3 blok - Na początku wygląda to na pechowy układ, ponieważ ani L ani R krawędź nie jest ułożona. Tak więc zdecydowałem zacząć od mojego ulubionego koloru.
2. Drugi 1x2x3 blok - Pod koniec pierwszego kroku zauważyłeś, że blok 1x1x2 jest prawie gotowy. Dokończ. Dodaj krawędź, tak aby powstał blok 1x2x2. Podczas układania ostatniej pary, staraj się przewidzieć konfigurację narożników. Ostatni ruch r' powoduje permutację środków.
3. Ostatnie 4 rogi - W tej konfiguracji sekwencja jest krótsza niż w standardowym CLL.
4. Ostatnie 6 krawędzi i 4 środki - Trzy niezorientowane krawędzie na górze, to robota dla technik orientacyjnych. W tym przypadku nie ma potrzeby wykonywać żadnej M-permutacji.

Mimo, że sub-40 (STM) zdarza się raczej często, uważam ten układ za szczęśliwy.

Więcej szczegółów znajdziesz pod adresem http://grrroux.free.fr/method/Intro.html

e. ZZ do czasów Toronto

Mimo, że na długo przed II Mistrzostwami Świata w Toronto był już opracowany klasyczny system zb, ciągle tkwiłem w starym systemie, który wraz z kolegą Andrzejem i Markiem rozpracowaliśmy na początku lat osiemdziesiątych. Nawyki z tamtych lat były tak silne, że praktycznie nie potrafiłem wkładać slotów czyli par róg-krawędź z metody fridrich, nie mówiąc już o trzymaniu kostki w jednym położeniu (białym kolorem do dołu) podczas całego układania kostki. Podobno nawyki to nasza druga natura, zatem zanim cokolwiek wdrożycie, zastanówcie się dwa razy. Tymbardziej, że jest w czym wybierać :-)

Mój stary system charakteryzował się tym, że po ułożeniu białego krzyża, kolejne osiem elementów (cztery rogi pierwszej warstwy i cztery krawędzie środkowej warstwy) układałem w dowolnej kolejności, niekiedy osobno, niekiedy parami. Jeśli parami, to niekoniecznie odpowiadające sobie róg i krawędź (dodatkwo trzeba kręcić białą ścianką). Ostatnią warstwę układałem w dwóch etapach: krawędzie, czyli żółty krzyż na gotowo (ELL) i potem rogi na gotowo (CLL).

Krzyż układałem trzymając biały kolor u góry, dwie pierwsze warstwy trzymając biały z lewej, a ostatnią warstwę mając biały u dołu.

Cechą charakterystyczną tego systemu, z dzisiejszego punktu widzenia, jest to, że kostkę układa się w sposób naturalny (warstwami) i to, że kostka jest postrzegana jako szkielet plus 20 klocków, które mają trafić na swoje miejsce. Słabo funkcjonowała w mojej głowie ewentualność rozbicia ułożenia danego klocka na dwa etapy typu orientacja i potem permutacja. Klocek był klocek, którego trzeba było wsadzić na swoje miejsce i basta. Ten sposób myślenia ograniczał dalszy rozwój tego systemu.

Jak to wygląda w naszej tabelce.
Tabela nr 5: Schemat metody zz (starej)

Element (róg/krawędź) nr:	1		2		3		4
[O]rientacja/[P]ermutacja:	O	P	O	P	O	P	O	P
krawędzie pierwszej warstwy (biały krzyż)	1	1	1	1	1	1	1	1
rogi pierwszej warstwy	2	2	3	3	4	4	6	6
krawędzie drugiej warstwy	4	4	2	2	6	6	5	5
krawędzie trzeciej warstwy (żółty krzyż)	7	7	7	7	7	7	7	7
rogi trzeciej warstwy	8	8	8	8	8	8	8	8

gdzie:

kolor	oznacza	krok[i]
biały	biały krzyż	1
zielony	osiem elementów pierwszej i drugiej warstwy	2, 3, 4, 5 i 6
żółty	żółty krzyż (ELL)	7
niebieski	rogi (CLL)	8

Omówienie

Jest tu przeciętnie osiem kroków:

biały krzyż

pierwszy (wymieszany) slot, czyli para róg-krawędź

drugi róg

trzeci (wymieszany) slot

trzecia krawędź

czwarty (wymieszany) slot

żółty krzyż, czyli ELL

rogi ostatniej ścianki, czyli CLL

Teraz ułożymy sobie nasz przykład w tym systemie. -->

Tak to mniej więcej wyglądało…

f. System klasyczny zb

Z klasycznym systemem zb była śmieszna sytuacja. System ten (w swojej idei) był rozpracowywany przez dwie niezależne osoby, mianowicie Rona van Bruchema oraz przeze mnie.

Założenie podstawowe było takie, aby skrócić czas układania poprzez zmniejszenie liczby etapów układania czyli zmniejszenie liczby ruchów. Niestety nie było to możliwe bez znaczącego powiększenia liczby wzorów.

Ostatecznie sprowadziło się to do tego, że trzy ostatnie etapy metody fridrich zostały zastąpione dwoma, tzn. wraz z ostatnim slotem jest orientowany żółty krzyż, a orientacja żółtych rogów spada na kark PLL'a. Liczba wzorów do nauczenia wynosi równe 300 (nie licząc symetrycznych i od tyłu). Po uwzględnieniu symetrycznych i rewersów okazuje się, że jest ich prawie 800. Problem w tym, że z dnia na dzień nie da się wprowadzić takiej ilości do główki :(

Oto nasza tabelka z tym systemem.

Tabela nr 6: Schemat klasycznego systemu zb

Element (róg/krawędź) nr:	1		2		3		4
[O]rientacja/[P]ermutacja:	O	P	O	P	O	P	O	P
krawędzie pierwszej warstwy (biały krzyż)	1	1	1	1	1	1	1	1
rogi pierwszej warstwy	2	2	3	3	4	4	5	5
krawędzie drugiej warstwy	2	2	3	3	4	4	5	5
krawędzie trzeciej warstwy (żółty krzyż)	5	6	5	6	5	6	5	6
rogi trzeciej warstwy	6	6	6	6	6	6	6	6

gdzie:

kolor	oznacza	krok[i]
biały	biały krzyż	1
zielony	trzy sloty	2, 3 i 4
niebieski	czwarty slot wraz z orientacją żółtego krzyża (EOLL)	5
żółty	porządkowanie żółtego krzyża (EPLL) i rogi (CLL), zwane w światku speedcubingu ZBLL :)	6

Widać, że liczba ruchów została tutaj mocno zredukowana…