Wstęp
Metoda Fridrich jest najpopularniejszym sposobem układania standardowej kostki 3x3x3. Jest ona tak jakby
uproszczeniem (utudnieniem) metody LBL. Łączenie kilku etapów pozwala znacznie zredukować osiągany czas ale za to
mamy do nauki 78 algorytmów (OLL - 57, PLL - 21).
Tak wygląda podział etapów układania:
Tak wygląda podział etapów układania:
- Krzyż (tzw. cross) - ułożenie krawędzi pierwszej warstwy tak aby były zgodne ze środkami ścianek bocznych. Ten etap powinien być zaplanowany w tzw. preinspection time (na zawodach jest to 15 sek.) i powinien być wykonywany w maksymalnie 7-8 ruchów
- F2L (first two layers) - wstawianie rogów i odpowiadających im krawędzi jednocześnie do odpowiedniego "slotu". Ten etap powinien przez układającego być wykonywany intuicyjnie pomimo tego ze istnieją algorytmy na każdą sytuację ale po co uczyć się kolejnych zbędnych 40 algów??
- OLL - orientowanie rogów i krawędzi ostatniej warstwy tak aby otrzymać cały kolor. Tutaj już niestety zaczynają się schody. Na pierwszy rzut oka, gdy zwykły śmiertelnik widzi 57 algorytmów do nauczenia to niemalże mdleje. Specjalnie dla takich osób powstało uproszczenie, które ma na celu rozbicie OLL na 2 etapy przez co ilość algorytmów w tym etapie spada do 10! Odrazu lepiej? Jednak z mniejsza ilością algów wiążą się także gorsze czasy.
- PLL - permutacja rogów i krawędzi ostatniej warstwy czyli inaczej zamiana miejscami odpowiednich klocków aby otrzymać gotową kostkę! 21 algów można uprościć do 2 (choć jeżeli już upraszczać to najlepiej do około 6-7) ale z dosyć sporą stratą czasową.